عنوان طرح : بررسي و نقد آراي سنت گرايان معاصر در زمينه هنر و معماري اسلامي (نسل اول : رنه گنون، فريدهوف شووان، تيتوس بوركهارت، سيد حسين نصر و نادر اردلان)
عنوان طرح به زبان فرانسه :
Etude crituique des points de vue des traditionalists contemporains sur l’art et l’architecture musulman.
هدف تحقیق
سنت فكري سنت گرايان معاصر (گنون، شووان، بوكهارت، نصر و اردلان) در چهار دهه گذشته، جريان غالب بر دانشكده ها و مراجع هنر و معماري كشور بوده و به علت فعاليت گسترده در حوزه تفسير هنر و معماري اسلامي و سنتي، ساير نظريه هاي ارائه شده در اين زمينه را تحت تاثير مستقيم خود قرار داده است. بدون اينكه مورد نقد و بررسي جدي قرار گيرد. از اين رو در اين تحقيق در نظر است، ضمن جمع بندي و ارائه سرفصل هاي اصلي نظرات اين گروه از انديشمندان درباره هنر و معماري اسلامي، باب نقد و بررسي منطقي بر اين نظريات گشوده شود.
ضرورت تحقيق
هنر و معماري اسلامي، گنجينه گرانبهايي است كه حاصل تجربه و تلاش جمعي هنرمندان مسلمان در طول تاريخ بوده است. اين زنجيره در دوره معاصر در اثر تحولات فرهنگي گسسته شده است. يكي از طرق احياي هويت فرهنگي، كندو كاو در مباني نظري و فلسفي هنر و معماري اسلامي و زدودن پيرايه ها و ناراستی هايی است که به آن نسبت داده می شود. اين ضرورتي است كه علي رغم گذشت بيش از دو دهه از انقلاب اسلامي، هنوز گام جدي در رسيدن به آن، برداشته نشده و غالبا به طرح برداشت هاي سطحي، عاميانه و خود بنياد از هنر و معماري اسلامي اكتفا شده است.
فرضيه
در متدولوژي سنت گرايان منطق فلسفي وجود ندارد. نظريه ها در اين مشرب بر پايه تفسير صورت با معيارهاي شخصی پديد می آيد.
خلاصه طرح
سنت گرايان معاصر، در جستجوي اصول و مباني هنر و معماري ديني و سنتي، با اصالت دادن به تاريخ معماري قبل از رنسانس در سرزمين هاي مختلف، با برخوردي رمانتيك و خود بنياد با حذف منطق عقلي و فلسفي، به تفسير ظاهری اشكال و فرم هاي معماري پرداخته و بدون توجه به شرايط اجتماعي و تاريخي شكل گيري معماري، اصولي را به عنوان مباني هنر و معماري ديني و قدسي معرفي مي نمايند. در اين فرآيند مقدس سازي اشكال و سمبول ها، از تشابهات لفظي و تفسير سليقه اي معماري و مشخصات ظاهري آيين ها و اديان مختلف (از جمله اسلام) بهره مي برند.
بررسي آراي بنيانگذاران مكتب فكري كه تحت عنوان سنت گرايان معاصر در ايران معرفي و شناخته شده اند، حاكي از عدم تطابق جريان تاريخي توليد و تحولات معماري ايران (دوره اسلامي) با اصول ارائه شده ايشان تحت عنوان اصول معماري اسلامي مي باشد.