كتاب باغهاي بهشتي در ايران و هند توسط اليزابت ب.مونيهان تاليف و درسال 1979 منتشر شده است.
اين كتاب يك كتاب راهنما نيست بلكه تلاشي است در ثبت تعقيب سير توسعه باغهاي بهشتي. يكي از نكات برجسته اين باغها يكپارچگي شيوه طراحي در طي قرون مختلف و سرزمينهاي متفاوت در جهان است كه تاريخ متغيري داشته اند. اين انسجام در نوشتن مطالب اين باغها مشكلي ايجاد مي كند كه ويكتوريا سكويل وست بدان اشاره نمونه است: "در مورد باغهاي ايراني مطالب كمي است كه مكرراً بايد تكرار شود."
با توجه به اين نظريه تمام باغها را در اينجا توصيف نمي شود و به جاي آن توصيف جزئيات هر نوع ارايه مي گردد _ يك باغ سلطنتي، يك باغ آرامگاهي و يك باغ تفريحي معهذا جنبه هاي غير عادي ساير باغها قابل بحث است.